İlker Filiz | Aşk Sana Diyorum


aşk, sana diyorum
uyan artık gece oldu

ne sanıyorsun kendini aşk
onlar daha çocuk
karanlığın psikolojisidir uyku

iki seri katilin bir bankta
elinde güllerle oturması gidibir, aşk
sen zahmet etme
canlılar kazar mezarı
şiire gömülü kadınların ruhuna fatiha

aslında hepimizden korkar, ölüm
dünyayı ele geçirmiş gibi görünse de
hayatın bekçi köpeğidir, ölüm

aşkın en cüzamlı saatinde uçar
kör yarasa, yarasa da yaramasa da bizimle
aşk... sonunda sıraya girdi o da
lakin dert, yine en önde
sonrası hep aydınlık
gider sonrası hep önce
hıyanet olmaz emanete
belimde durur hoş sensizliğim

tıpkı bir piyano gibi
boğazından kesmek lazım hayatı
bir çiçeğe kıydın boş vakitlerinde
kan gölüne çevirip ortalığı
sistemin parmaklarında uçuşan bir kelebek gibi
güçsüz olduğu için arkadan vurur aşk
tabiatıdır

aşk, sana söylüyorum sana
aradım durdum seni, mısra mısra
gözlerini seven kirpiğine katlanır misali
çoğalttım satırlarını, nüsha nüsha
çekinmiyorum, batırıyorum
ruhumun tenine dikenlerini
ve batırdıkça batırıyorum
bizi taşıyan geminin en sana yakın güvertesini
bakınıyorum, bakındıkça da bakınıyorum
bir daha görür müyüm diye
güllerini savunan dikenlerini
ne yalan söyleyeyim
kirpiklerindeki rimel etkiliyor asıl!

bir tek kokun sinmedi, yüreğimin merkezine
yaratamadık gitti seninle yoktan bir sinerji
önce seni, sonra kendimi unutacak
müthiş bir aptal arıyorum kendime

hayatın türevidir cebirde, aşk
korkuluğun üstündeki mutluluğa yakın
yakına yakına yaşıyorum
kendi başını elinde tutan her deli gibi

dudaklarında bir ıslaklık, yoksa ıslık mı
ıslanıyorum, fakat duyamıyorum
seni o kadar uzun zaman bekledim ki
geldin, beni taa çocukluğumdan aldın
seni sevmeseydim, yalnızlığımı nasıl anlayacaktım